Louisa Necib werd in 1987 geboren in Marseille en droeg 145 keer het shirt van het Franse nationale team, waarin ze 36 doelpunten maakte. De aanvallende middenvelder, opgeleid in Clairefontaine, bouwde haar carrière uit bij Olympique Lyonnais en het nationale team. Na de Olympische Spelen van Rio in 2016 hing ze haar voetbalschoenen aan de wilgen. Haar loopbaan laat twee verschillende werkelijkheden zien: een uitzonderlijke erelijst bij haar club en geen grote titel met Les Bleues.
Erelijst bij club en nationale ploeg: twee verschillende trajecten
| Criterium | Olympique Lyonnais | Frans nationaal team |
|---|---|---|
| Kampioenschappen | 4 Franse landstitels | Geen continentale of wereldtitel |
| Nationale bekers | 3 Franse bekers | – |
| Europese/wereldcompetities | 2 Champions Leagues | 4e op het WK 2011, 4e op de Olympische Spelen van 2012 |
| Individuele onderscheiding | – | 4e bij de FIFA-verkiezing voor Speelster van het Jaar 2014 |
Het contrast is duidelijk. Met OL won Necib alles op nationaal en Europees niveau. Bij het nationale team vatten twee opeenvolgende vierde plaatsen op de twee grootste toernooien van haar generatie (het WK 2011 en de Olympische Spelen van Londen in 2012) een loopbaan samen waarin het podium steeds binnen bereik was, maar nooit werd gehaald.
Dat verschil is niet zonder betekenis. Het schetst het profiel van een speelster bij wie de constante prestaties op het hoogste clubniveau geen collectieve evenknie vonden bij het nationale team. Wie meer wil weten over de afkomst van Louisa Necib en haar ouders, moet terug naar haar Algerijnse roots en haar jeugd in Marseille: twee factoren die haar sportieve persoonlijkheid hebben gevormd.
Familieachtergrond en opleiding in Marseille: de basis voor een bijzondere speelster
Louisa Necib heeft Algerijnse roots, een afkomst die ze nooit heeft verloochend. Opgroeien in Marseille in de jaren 1990 betekende leven in een stad waar het mannenvoetbal de collectieve verbeelding domineerde. Voor een jong meisje liep de weg naar de top via structuren die in het Franse vrouwenvoetbal nog in de kinderschoenen stonden.
Na haar opleiding in Clairefontaine en haar periode bij Montpellier kwam ze in 2007 naar Lyon. Die transfer was het echte keerpunt in haar carrière. Het vrouwenelftal van Olympique Lyonnais was toen volop bezig zijn nationale en Europese dominantie op te bouwen, en Necib sloot zich op het juiste moment bij dat project aan.
Wat Marseille aan haar spel heeft bijgedragen
De vergelijking met Zinédine Zidane, die net als zij van Algerijnse afkomst is en uit Marseille komt, gaat verder dan hun geografische roots. De bijnaam ‘vrouwelijke Zidane’ verwijst naar haar speelstijl: haar balgevoel, spelinzicht en vermogen om het aanvalsspel vorm te geven. Dit etiket, dat al vroeg aan haar werd toegekend, bleef haar hele carrière met haar verbonden.
De vergelijking kent ook grenzen. Ze maakte haar bekend bij het grote publiek, maar beperkte tegelijk de kijk op haar spel tot een mannelijke referentie. Necib had haar eigen kwaliteiten, met name haar traptechniek bij standaardsituaties en haar inzicht in de ruimtes op de helft van de tegenstander.
Meer dan een bijnaam: de technische kwaliteiten die Necib typeerden
Louisa Necib reduceren tot de bijnaam ‘vrouwelijke Zidane’ betekent voorbijgaan aan wat haar op het veld bijzonder maakte. Drie aspecten van haar spel verdienen bijzondere aandacht:
- Spelinzicht en aanvallende opbouw: haar vermogen om vanuit het middenveld aanvallen op te zetten en passes tussen de linies te geven, was zowel bij OL als bij het nationale team haar handelsmerk.
- Effectiviteit bij standaardsituaties: haar 36 doelpunten in 145 interlands omvatten een aanzienlijk aantal treffers uit standaardsituaties, een technisch aspect dat in het vrouwenvoetbal van die tijd vaak werd onderschat.
- Positieflexibiliteit: ze was van oorsprong aanvallende middenvelder, maar wist zich gedurende haar jaren in Lyon aan verschillende tactische opstellingen aan te passen.
Deze kwaliteiten verklaren waarom ze bij de FIFA-verkiezing van 2014 tot de vier beste speelsters ter wereld behoorde. De bijnaam was een handige mediakorteweg, maar haar identiteit als speelster berustte op aantoonbare kwaliteiten, niet op een oppervlakkige gelijkenis in speelstijl.
Op 29-jarige leeftijd gestopt en daarna voetbalanalist geworden
Louisa Necib stopte na de Olympische Spelen van Rio in 2016 met haar sportcarrière. Ze was toen 29 jaar, een leeftijd waarop veel speelsters nog doorgaan. Die vroege keuze onderscheidt haar loopbaan van die van verschillende generatiegenoten.
Van het veld naar de microfoon
Ze maakte de overstap naar een rol als voetbalanalist voor sportmedia. Zo bleef ze betrokken bij het Franse vrouwenvoetbal, zonder terug te keren in de competitie. Die stap weerspiegelt ook de veranderende mediawereld: de aanwezigheid van voormalige speelsters als analisten draagt bij aan de zichtbaarheid van de vrouwensport in de programmering.
Daarnaast nam Necib deel aan verschillende kookprogramma’s op Franse zenders. Dat onverwachte uitstapje laat zien dat ze bewust voor een loopbaan buiten de strikt sportieve wereld koos.
Een nalatenschap die verder reikt dan de erelijst
De carrière van Louisa Necib weerspiegelt een scharnierperiode voor het vrouwenvoetbal in Frankrijk. Ze maakte mee hoe de sport veranderde van vrijwel onzichtbaar in de media naar steeds meer aandacht, met als hoogtepunt het WK 2011 in Duitsland. Haar loopbaan liep parallel aan de verdere ontwikkeling van het Franse vrouwenvoetbal en reikt daarmee verder dan haar individuele statistieken.
Dat haar naam verbonden blijft aan die verandering, en niet alleen aan een bijnaam die aan het mannenvoetbal is ontleend, is waarschijnlijk de beste maatstaf voor haar bijdrage aan de Franse sport.
