Astrée Lhermitte-Soka is een Franse beeldende kunstenaar wiens werk zich voornamelijk in schilderkunst ontvouwt, georganiseerd in thematische series op lange termijn. Opgeleid in grafisch ontwerp en illustratie aan het Savannah College of Art and Design in Georgia, heeft ze verschillende visuele beroepen uitgeoefend voordat ze zich aan het doek wijdde.
Van grafisch ontwerp naar film: de beroepen die aan de schilderkunst voorafgingen
Het parcours van Astrée Lhermitte-Soka begint niet voor een schildersezel. Na haar studies in de Verenigde Staten werkt ze enkele jaren als grafisch ontwerper in New York. Dit eerste professionele leven geeft haar een beheersing van compositie, kadrering en typografie die nog steeds haar doeken doordrenkt.
Daarna maakt ze de overstap naar de film, niet voor de camera, maar achter de schermen. Haar werk als make-upartiest dwingt haar tot een fysieke relatie met kleur, de vormgeving van gezichten en kunstlicht. Deze technische vaardigheden, zelden genoemd in de portretten die zich op haar afstamming richten, vormen de concrete basis van haar schilderpraktijk.
Om deze unieke traject beter te begrijpen, schetst het parcours van Astrée Lhermitte op Véron de stappen van haar carrière en haar realisaties.
Thematische series van Astrée Lhermitte: een schilderkunst gestructureerd door taal
Wat het werk van Astrée Lhermitte-Soka onderscheidt van veel hedendaagse schilders, is de organisatie van haar productie in coherente thematische series in plaats van in geïsoleerde werken. Elke set is gebaseerd op een narratieve draad waar tekst en titel een volwaardige rol spelen.
Onder de gedocumenteerde series bevinden zich Doux-sœur, Les robes porte-bonheur en Hexagone exigu. De titels zijn niet decoratief. Ze mobiliseren geheugen, affectieve banden, taal en de kwestie van behoren. Het geschilderde woord begeleidt het beeld, soms tegenspreekt het.
Otom Potom: een serie begonnen in 2009 en nog steeds gaande
De serie Otom Potom illustreert deze langdurige methode goed. De titel leent een moeilijk vertaalbare Servisch-Kroatische uitdrukking, die zowel speels als raadselachtig is. Kunstcriticus Axelle Corty, die deze serie heeft besproken, beschrijft een schilderij dat “speelt met woorden en kwalen” en “spreekt over het leven en zijn wonden”.
Doeken zoals Les quatre coings d’un monde of Treize lunes et autant de savonnettes à l’iréos combineren literaire verwijzingen (vooral Cesare Pavese) en taalspelletjes. Andere titels, La Semaine des quatre jeudis of La Mie de la boulangère, functioneren als kleine exorcismen tegenover de existentiële duizeligheid, volgens de woorden van de criticus.
Deze continuïteit over meer dan een decennium onderscheidt Astrée Lhermitte-Soka van kunstenaars die van het ene project naar het andere springen zonder een leidraad.
Digitale verspreiding en autonomie: de keuze van een opkomende kunstenaar
Astrée Lhermitte-Soka geeft de voorkeur aan een breed directe verspreiding. Haar persoonlijke website fungeert als een portfolio waar elke serie wordt gepresenteerd met mediatie teksten. Geen vertegenwoordiging door een sterk gemediatiseerde galerie verschijnt in de beschikbare bronnen.
Dit model steunt op verschillende concrete elementen:
- Een site die visuele van de doeken en kritische teksten combineert, en een leescontext biedt die ontbreekt in klassieke online galeries
- Een aanwezigheid in lokale en regionale tentoonstellingen, gedocumenteerd door het VVV-kantoor van Artagnan in Fezensac
- De vrijwillige afwezigheid van mediatisering gerelateerd aan de naam van haar vader, acteur Thierry Lhermitte, ten gunste van een erkenning gebaseerd op plastisch werk
Deze positionering plaatst haar in een groep kunstenaars die hun publiek opbouwen zonder dominante institutionele tussenpersonen. Het digitale wordt de belangrijkste zichtbaarheidruimte, met zijn voordelen (directe toegang, redactionele controle) en zijn beperkingen (minder legitimatie door de galerie-museum circuit).
Afstamming en artistieke onafhankelijkheid: wat de naam Lhermitte verandert (of niet)
Dochter van Thierry Lhermitte en Hélène Aubert, is Astrée opgegroeid in een omgeving waar mediaprofilering deel uitmaakte van het dagelijks leven. Haar broer Victor en haar zus Louise, bijgenaamd Lonny, completeren een broers en zussen waar de plastische kunsten als een gemeenschappelijke draad terugkomen.
De keuze om niet op deze naam te kapitaliseren in haar artistieke communicatie verdient het om opgemerkt te worden zonder geromantiseerd te worden. Astrée Lhermitte-Soka ondertekent met haar volledige naam, inclusief de achternaam Soka. Ze heeft geen pseudoniem aangenomen om zich te distantiëren, maar ze benut ook de zichtbaarheid van haar vader niet.
In feite vermelden de meeste online artikelen die haar werk aanhalen dit door de lens “dochter van”. De zoekopdrachten associëren systematisch “Astrée” en “Thierry Lhermitte”. Deze situatie creëert een paradox voor elke opkomende kunstenaar in deze configuratie: de zichtbaarheid bestaat, maar deze is voorwaardelijk aan een familieverhaal dat niets zegt over de schilderkunst zelf.
Wat het plastische werk van Astrée Lhermitte-Soka onthult
Haar schilderkunst wordt gekenmerkt door een constante dialoog tussen het visuele en het literaire. De verwijzingen naar Cesare Pavese, de titels die vastgeroeste uitdrukkingen ombuigen, de discrete humor tegenover “de mogelijke absurditeit van de wereld”: dit alles schetst een praktijk waar het schilderij niet bekeken kan worden zonder gelezen te worden.
De technische kwaliteiten die ze heeft geërfd van grafisch ontwerp en film make-up komen tot uiting in de behandeling van kleuren en de compositie. De passage door New York en het Savannah College of Art and Design verankeren haar visuele vocabulaire in een dubbele Frans-Amerikaanse cultuur die de series weerspiegelt door hun kruisverwijzingen.
Het volgen van het werk van Astrée Lhermitte-Soka is het observeren van een kunstenaar die lagen van betekenis opbouwt met dezelfde geduld waarmee ze de doeken van een serie die meer dan tien jaar geleden begon, accumuleert. De continuïteit van het project Otom Potom, dat nog steeds gaande is, blijft waarschijnlijk de beste indicator van de coherentie van deze aanpak.
